Jeroen de Boer

Typisch een blogpost die je rustig aan Open Culture kan overlaten, A Child’s Introduction to Jazz by Cannonball Adderley (with Louis Armstrong & Thelonious Monk):

In 1961, Julian “Cannonball” Adderley, the jazz saxophonist best known for his work on Miles Davis’ epic album Kind of Blue (beluister hieronder), narrated a children’s introduction to jazz music. Part of a larger series of educational albums for children, this 12-inch LP offered an “easy-going, conversational discussion of the highlights of the jazz story,” highlighting the “major styles and great performers” that began in New Orleans and spread beyond. Included on the album are some legendary jazz figures — Louis Armstrong, Fats Waller, Jelly Roll Morton, Duke Ellington, Coleman Hawkins, Sidney Bechet, Thelonious Monk, and, of course, Cannonball himself. The album, A Child’s Introduction to Jazz, has long been out of circulation.”

Het was een brug te ver voor het preutse Amerika van de vroege jaren dertig: de blote uiers van Clarabella Koe. De Mickey Mouse cartoon waarin ze te zien waren, The Shindig, werd daarom in de ban gedaan in de staat Ohio. Neatorama vermeldt verder dat de suggestieve lading werd versterkt doordat Clarabella in haar nakie lag te lezen in het erotische boek Three Weeks van Elinor Glyn uit 1907, dat onder andere de toorn had gewekt van Amerikaanse geestelijken. Hoe de makers ertoe kwamen de combi van bloot en zinnenprikkelende literatuur in de cartoon op te nemen is volgens Neatorama tot op heden onbekend. Heerlijk, ik houd van dit soort (culturele) feiten/uitwassen.

Werkelijk adembenemende foto’s uit vroeg 20e eeuws Mongolië zijn het, de afbeeldingen waaraan Flavorwire vandaag een post wijdt:

When photographer Stefan Passe visited Mongolia in 1913, the country had only recently declared its independence from China in the wake of the collapse of the Qing Dynasty. It would take years for the idea of its autonomy to really take hold; meanwhile, the area came under Soviet protection, and in turn, political influence, before eventually becoming the Mongolian People’s Republic in 1924.”

Ze deden me even terugdenken aan een documentaire over het Mongoolse Altai KhairKhan Ensemble, die ik samen met Nelleke Koop in 2004 maakte.

Het is eigenlijk hét instrument waarmee ik mijn digitale muziekcollectie opbouwde: Soulseek. Dit klassieke peer-to-peer programma kwam op nadat Napster ter ziele ging, maar Bittorrent als protocol eigenlijk nog niet echt van de grond gekomen was. Het mooie van Soulseek was dat er muziek werd uitgewisseld door echte liefhebbers. Een begrip als leechen (wel nemen, maar niet geven) kwam daarom weinig voor. Het stond er daarom ook om bekend dat het, in tegenstelling tot tools als Kazaa of Limewire, niet overspoeld werd door nepcontent van platenmaatschappijen. En het is waarschijnlijk de reden waarom het netwerk ongemoeid is gelaten. De afgelopen jaren gebruikte ik het echter nauwelijks, omdat een protocol als dat van Bittorent veel effectiever is en de downloadsnelheden van de gemiddelde cyberlocker over het algemeen een stuk hoger.

Een andere reden was dat er eigenlijk nooit sprake was van een goed werkende client voor de Mac. Er waren immer workarounds of slecht onderhouden apps voor nodig. Dat laatste lijkt nu echter veranderd, want van de week werd ik door Edgekompaan Arthur gewezen op iSoul. Weliswaar verkeert het programma nog in een alphastadium, maar het potentieel is er wel degelijk. Alle functies die Soulseek tot een prettig programma maakte zijn aanwezig: chatten in genre-gerelateerde ‘rooms’, aanmaken van vrienden en de mooiste functie van Soulseek: het scannen van iemand’s muziekverzameling. Dat laatste zorgt steevast voor de meest bijzondere ontdekkingen en is daarmee de reden van waarmee ik deze post begon: Soulseek stond aan de basis van mijn digitale muziekverzameling, omdat je onverwachts kon stuiten op briljante muziek. In mijn geval betekende het dat ik bijvoorbeeld kennismaakte met veel obscure wereldmuziek. Ik durf ook wel te beweren dat ik bij elke wekelijkse uitzending van Edge put uit via Soulseek verzameld materiaal.

Het screenshot hierboven, waarmee ik binnen iSoul chat met ene aezy, is ook wel aardig om even te duiden. Ik zocht muziek van het geweldige Duitse label Trikont en vond een gebruiker die daarvan een uitputtende verzameling had opgebouwd. Wat wekte mijn verbazing toen die gebruiker voornoemde Arthur bleek te zijn. Geeft maar weer aan hoe dorps en daarmee vertrouwd Soulseek, óók na al die jaren, nog steeds is.

Zou het toeval zijn? Het label Kompakt van Wolfgang Voigt (dat grossiert in experimentele en minimale techno) ken ik al geruime tijd, maar volgde het recentelijk niet echt. Afgelopen week wees Jelle me er echter op dat er toch wel heel mooie releases op uit kwamen. Goed, dat prentte ik maar in m’n hoofd. Een tweet vandaag bewoog me echter ook echt de site te bezoeken:

Mooiste webspeler ooit: kompakt.fm/releases/mohn met vinyl en naald die meeloopt. Goede muziek ook, met dank aan @bobrusche

— Jelle Agema (@Grauenhaft) May 12, 2012

Helemaal mee eens dat het een geweldig mooi uitgevoerd concept is. Wanneer de plaat eenmaal draait is het mogelijk de naald ergens anders neer te zetten door te klikken op plek waar je ‘m hebben wil. Zou best interessant zijn als er een koppeling met bijvoorbeeld Toma.hk wordt gelegd, waaraan ik vorige week aandacht besteedde. Hieronder drie voorbeelden uit de rijke catalogus van de Kompakt labelwinkel.

De Canadese rechtenprofessor Michael Geist publiceerde op verzoek van het Europees Parlement een onderzoek naar de gevolgen van ACTA. Dat rapport heeft hij nu mogen vrijgeven en zijn conclusie luidt:

This report concludes that ACTA’s harm greatly exceeds its potential benefits. Given ACTA’s corrosive effect on transparency in international negotiations, the damage to international intellectual property institutions, the exclusion of the majority of the developing world from the ambit of the agreement, the potentially dangerous substantive provisions, and the uncertain benefits in countering counterfeiting, there are ample reasons for the public and politicians to reject the agreement in its current form. In doing so, governments would help restore confidence in the global intellectual property system and open the door to a new round of negotiations premised on transparency, inclusion, and evidence- based policy-making.”

Hieronder het volledige rapport. Op de site van Geist is nog meer informatie inzake het onderzoek te vinden.

Ruim twee jaar geleden stuitte ik op een lezing van Cory Doctorow die van tijd tot tijd nog stevig nagalmt: How To Destroy The Book. De site waar het oorspronkelijk te vinden was heeft het lijvige artikel niet meer online staan, maar struinend door m’n archief zag ik dat ik destijds al linkte naar een versie op Edwin’s Slidesharepagina. Bij deze dus nogmaals, geëmbed deze keer. Méér dan vereiste kost voor elke informatieprofessional. Twee jaar geleden introduceerde ik de lezing als hieronder en daar sta ik nog steeds volledig achter:

Ik heb zelden een vuriger pleidooi gelezen voor de juiste inzet van copyright en de nadelen van DRM dan in Cory Doctorow’s How To Destroy The Book. De bevlogenheid en liefde voor het boek, ook in digitale vorm, spat er werkelijk vanaf, zeker in tegenstelling tot de huidige DRM-systemen (je bezit geen ebook, maar je hebt het in licentie) en de voortdurende ACTA-farce. Laatstgenoemde ontwikkelingen worden door Doctorow tot op het bot ontleed en maken duidelijk dat het verschil met vrijheid van meningsuiting en onbeperkte toegang tot- en gebruik van informatie nauwelijks groter kan zijn.

Fotograaf en cellist Nikolaj Lund heeft het fotograferen van klassieke musici tot zijn specialisme gemaakt. Violiste Isabelle van Keulen zegt onder meer over zijn werk:

The lack of sound is totally compensated by the breathing atmosphere.”

Veel van Lund’s foto’s zijn te bekijken op zijn Flickrpagina. Hieronder zomaar een voorbeeld.

bron: This Is Colossal

Vooruitgang betekent ook dat er onvermijdelijk afscheid wordt genomen van uit de gratie geraakte zaken. De onstuimige ontwikkeling van technologie-gerelateerde uitvindingen heeft daardoor als gevolg dat er een heus museum met obsoleet verklaarde objecten gevuld kan worden. Het creatieve bureau Jung von Matt/next heeft daarom een online omgeving ontwikkeld die geheel is gewijd aan deze ‘lost technological marvels of the 20th century’. De rangschikking is, geheel in stijl, bepaald door het tijdstip waarop een product uit zwang raakte. Bekijk hieronder bijvoorbeeld de gloeilamp, obsoleet verklaard in 2009, of de cassette (1996)